Niedziela Wielkanocna

Niedziela Wielkanocna od wieków była rodzinnym świętem. Dla Chrześcijan - najważniejszym w roku. O godzinie 600 we wszystkich kościołach rozpoczyna się "Rezurekcja" - uroczyste nabożeństwo z procesją. Rano zaraz po Rezulekcji całą rodzina zasiada się do uroczystego śniadania wielkanocnego, które rozpoczyna się składaniem życzeń i dzieleniem się święconką z koszyczka. Na stołach znajdują się jajka, wędliny, wielkanocne baby i mazurki. Stoły zdobione są bukietami z bazi i pierwszych wiosennych kwiatów.
W niektórych regionach, np. na Śląsku, rodzice chowali w domu i ogrodzie koszyczki ze słodyczami, prezenty od „wielkanocnego zajączka”, na poszukiwanie których wyruszały dzieci. Zwyczaj ten obecnie rozpowszechnił się w formie obdarowywania się w tym dniu drobnymi upominkami, tzw. „zajączkami”.

Do XVIII wieku msze rezurekcyjne odprawiane były o północy, potem świętowano rano „rezurekcję” („surrectio” łac. oznacza zmartwychwstanie). Zapowiadało ją uroczyste bicie w dzwony, głoszące, że Chrystus zmartwychwstał. Jednocześnie słychać kanonadę ze strzelb, petard, armatek i moździerzy, a cały ten harmider miał budzić świat do życia. Mszę poprzedza uroczysta procesja z Najświętszym Sakramentem. Rozpoczyna się przy Grobie Pańskim, przy którym ksiądz śpiewem oznajmia zmartwychwstanie Chrystusa. Następnie, niosąc monstrancję z Hostią, kapłan prowadzi procesję dookoła kościoła, przy którym dawniej tradycyjnie usytuowany był cmentarz, aby również zmarłym ogłosić zmartwychwstanie. Na początku mszy wznoszony jest okrzyk radości „Alleluja” , będący przyśpiewem w pieśniach wielkanocnych. Oznaką radości były również dawniej używane w okresie wielkanocnym pozdrowienia: „Chrystus zmartwychwstał”z odpowiedzią: „Zmartwychwstał prawdziwie”.